روح‌الله مهدیان طرقی

۱۸ دی ۱۴۰۴. میدان هفت تیر. جمعیت. صداها. قدم‌های مصمم. دل‌های بیدار. او میان مردم. با نگاه آرام. با حضوری محکم. با قلبی که می‌خواست فردا روشن باشد. لحظه‌ای کوتاه. صدایی تیز. شلیک مستقیم. به سر. زمان ایستاد. بدن افتاد. دست‌ها لرزید. چشم‌ها خشکید. صدایی شکست. سکوتی… سنگین‌تر از هر واژه. پدر دو کودک. ساکن مشهد. یک تکیه‌گاه ساده. یک خانه روشن. یک قلب پرامید.